یک شعر و یک نکته(36)
یک شعر و یک نکته(36)
At the Un-National Monument along the Canadian Border
This is the field where the battle did not happen,
where the unknown soldier did not die.
This is the field where grass joined hands,
where no monument stands,
and the only heroic thing is the sky.
Birds fly here without any sound,
unfolding their wings across the open.
No people killed—or were killed—on this ground
hallowed by neglect and an air so tame
that people celebrate it by forgetting its name.
شاعر مدعی است جایی روی زمین پیدا کرده است که هرگز رنگ جنگ را به خود ندیده است. این زمین شاهد مرگ سرباز گمنامی نبوده است. دارای انبوه علف های دست در دست هم روییده است. هیچ بنای یادبودی در آنجا برپا نشده است و تنها قهرمان این عرصه آسمان است که در آن پرندگان بی هیچ صدای مزاحمی بال هایشان را باز و پرواز می کنند. نه کسانی در اینجا کسانی را کشته اند و نه به دست کسانی کشته شده اند. حرمتِ این زمین در این است که همچنان نادیده گرفته شود. این تکه از زمین چنان هوای آرامی دارد که مردم با فراموشیِ نامش وجودش را گرامی می دارند.
هر چند شاعرادعا می کند تکه زمینی را پیدا کرده که عاری از هر گونه جنگی بوده است، مخاطب را به عمد متوجه می کند که جایی در روی زمین نیست که در آن جنگی نبوده باشد. حتا تجربه و شناخت خواننده هم به او می گوید که در کلام این شاعر اغراق طعنه آمیزی نهفته است. حتا اگر راست بگوید و در جایی در مرز کانادا جنگی رخ نداده باشد، علّت اصلی اش این نیست که انسان ها در آن جا به جان هم نیفتاده اند. علّت این است که شرایطی باعث شده است هرگز پای انسانی به آنجا نرسد. گویا پرواز آزادانه ی پرندگان بدین سبب است که از دستِ شکارچیانِ انسانی در امان اند. در واقع باید گفت مردم نامش را به عمد فراموش نکرده اند، بلکه اصلاً آن را بلد نیستند. نمی دانند کجاست وگرنه حتماً رفته یا نرفته نامی برایش انتخاب می کردند.