این روزها بدجوری به عباداتِ مان مغرور شده ایم، بدجوری. ای کاش آن شبانِ مثنوی معنوی می آمد و به ما تشر می زد که شما زیادی به ظاهر نمازتان می رسید، آداب و ترتیب را خوب می جویید، ولی نماز خواندنی نیست، نماز را اقامه می کنند، به پای می دارند، یعنی بدان عمل می کنند. «فویل للمصلین» وای بر نمازگزاران. نمازگزاران بی عمل و سهل انگار. منِ چوپانِ ساده ی بد نماز به  پیمان خود با خدا پایبندم  وبرای دل این گوسفندانم نِی می نوازم. از ترس سگ گله نیست که همه به دورم جمع شده اند، به خاطر نوای این نِی است  که با آنها از «او» می گوید. شما جز برای دل خودتان برای چه کسی نِی نواخته اید؟