Zabanadabi

ELEVEN

 A Short Story Written by SANDRA CISNEROS

    What they don’t understand about birthdays and what they never tell you is that when you’re eleven, you’re also ten, and nine, and eight, and seven, and six, and five, and four, and three, and two, and one. And when you wake up on your eleventh birthday you expect to feel eleven, but you don’t. You open your eyes and everything’s just like yesterday, only it’s today. And you don’t feel eleven at all. You feel like you’re still ten. And you are — underneath the year that makes you eleven. Like some days you might say something stupid and that's the part of you that's still ten. Or maybe some days you might need to sit on your mama's lap because you're scared, and that's the part of you that's five. And maybe one day when you’ve all grown up maybe you will need to cry like if you're three, and that's okay. That's what I tell Mama when she's sad and needs to cry. Maybe she's feeling three.

      Because the way you grow old is kind of like an onion or like the rings inside a tree trunk or like my little wooden dolls that fit one inside the other, each year inside the next one. That's how being eleven years old is. You don't feel eleven. Not right away. It takes a few days, weeks even, sometimes even months before you say Eleven when they ask you. And you don't feel smart eleven, not until you're almost twelve. That's the way it is.

      Only today I wish I didn't have only eleven years rattling inside me like pennies in a tin Band-Aid box. Today I wish I was one hundred and two instead of eleven because if I was one hundred and two I'd have known what to say when Mrs. Price put the red sweater on my desk. I would've known how to tell her it wasn't mine instead of just sitting there with that look on  my face and nothing coming out of my mouth. "Whose is this?" Mrs. Price says, and she holds the red sweater up in the air for all the class to see. "Whose? It's been sitting in the coatroom for a month."

      "Not mine," says everybody. "Not me.”

      "It has to belong to somebody, "Mrs. Price keeps saying, but nobody can remember. It's an ugly sweater with red plastic buttons and a collar and sleeves all stretched out like you could use it for a jump rope. It's maybe a thousand years old and even if it belonged to me I wouldn't say so.

      Maybe because I'm skinny, maybe because she doesn't like me, that stupid Sylvia Saldivar says, "I think it belongs to Rachel." An ugly sweater like that, all raggedy and old, but Mrs. Price believes her. Mrs. Price takes the sweater and puts it right on my desk, but when I open my mouth nothing comes out.           

 "That's not, I don't, you're not ... Not mine," I finally say in a little voice that was maybe me when I was four.

      "Of course it's yours," Mrs. Price says. "I remember you wearing it once." Because she's older and the teacher, she's right and I'm not.

      Not mine, not mine, not mine, but Mrs. Price is already turning to page

thirty-two, and math problem number four. I don't know why but all of a sudden I’m feeling sick inside, like the part of me that's three wants to come out of my eyes, only I squeeze them shut tight and bite down on my teeth really hard and try to remember today I am eleven, eleven. Mama is making a cake for me for tonight, and when Papa comes home everybody will sing Happy birthday, happy birthday to  you.

      But when the sick feeling goes away and I open my eyes, the red sweater's still sitting there like a big red mountain. I move the red sweater to the corner of my desk with my ruler. I move my pencil and books and eraser as far from it as possible. I even move my chair a little to the right. Not mine, not mine, not mine.

      In my head I'm thinking how long till lunchtime, how long till I can take the red sweater and throw it over the schoolyard fence, or leave it hanging on a parking meter, or bunch it up into a little ball and toss it in the alley. Except when math period ends Mrs. Price says loud and in front of everybody, "Now, Rachel, that's enough," because she sees I've shoved the red sweater to the tippy-tip corner of my desk and it's hanging all over the edge like a waterfall, but I don't care.

      "Rachel," Mrs. Price says. She says it like she's getting mad. "You put that sweater on right now and no more nonsense.

"But it's not —“

"Now!" Mrs. Price says.

      This is when I wish I wasn't eleven, because all the years inside of me — ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, and one — are pushing at the back of my eyes when I put one arm through one sleeve of the sweater that smells like cottage cheese, and then the other arm through the other and stand there with my arms apart like if the sweater hurts me and it does, all itchy and full of germs that aren't even mine.

      That's when everything I've been holding in since this morning, since when Mrs. Price put the sweater on my desk, finally lets go, and all of a sudden I'm crying in front of everybody. I wish I was invisible but I'm not. I'm eleven and it's my birthday today and I'm crying like I'm three in front of everybody. I put my head down on the desk and bury my face in my stupid clown-sweater arms. My face all hot and spit coming out of my mouth because I can't stop the little animal noises from coming out of me, until there aren't any more tears left in my eyes, and it's just my body shaking like when you have the hiccups, and my whole head hurts like when you drink milk too fast.

      But the worst part is right before the bell rings for lunch. That stupid Phyllis Lopez, who is even dumber than Sylvia Saldivar, says she remembers the red sweater is hers! I take it off right away and give it to her, Only Mrs. Price pretends like everything's OK.

      Today I'm eleven. There's a cake Mama's making for tonight, and when Papa comes home from work we'll eat it. There'll be candles and presents and everybody will sing Happy birthday, happy birthday to you, Rachel, only it's too late.

      I'm eleven today. I'm eleven, ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, and one, but I wish 1 was one hundred and two. I wish I was anything but eleven, because I want today to be far away already, far away like a runaway balloon, like a tiny o in the sky, so tiny-tiny you have to close your eyes to see it.

یازده سالگی

داستان کوتاهی از ساندرا سیس نروس

ترجمه از محمد رضا نوشمند

چیزی را که در باره ي روز تولّد ازش سردر نمی آورند و چیزی را که هرگز حرفی از آن به شما نمی زنند این است که وقتی شما یازده ساله می شوید، ده ساله، ونه ساله،و  هشت ساله، و هفت ساله، و شش ساله،و پنج ساله،و چهار ساله،و سه ساله،و دو ساله و یک ساله هم هستید. و وقتی صبح روز تولّد یازده سالگی تان  از خواب بلند می شوید، توقع دارید حس کنید یازده ساله اید، امّا چنین احساسی ندارید. چشم هایتان را باز می کنید و می بینید که همه چیز مثل دیروز است، تنها فرقش این است که «امروز» است. و اصلاً احساس نمی کنید که یازده ساله اید. حس می کنید انگار هنوز ده ساله اید؛ و پشت یازده سالگی درجا می زنید.

 مثل یک وقت هایی ممکن است حرف احمقانه ای از دهانتان در بیاید، این آن بخشی از شماست که هنوز ده ساله مانده است. یا شاید یک وقت هایی دلتان بخواهد روی پای مادرتان بنشینید، چون از چیزی ترسیده اید، این همان شمای پنج ساله است. و شاید روزی، وقتی بزرگِ بزرگ شدید، جوری دلتان هوای گریه کند که انگار سه ساله هستید. به مادرم هر وقت  غصه دارد و گریه برایش خوب است همین را می گویم. شاید احساس یک بچّه ی سه ساله را داشته باشد.

همه اش به خاطر این است که بزرگ شدن آدم چیزی شبیه تو در تو قرار گرفتن  لایه های پیاز یا حلقه های درون تنه ی درخت و یا عروسک های چوبی وکوچکِ تودرتوی من است که یکی یکی تو هم جا می شوند، هر سالی درون سال بعد از خودش. یازده ساله بودن یک چنین چیزی است.

احساس نمی کنید که یازده ساله اید. نه به این زودیها. چند روزی باید بگذرد، حتی هفته ها، گاهی حتی چند ماه وقت می برد تا هنگامی که سنّ تان را از شما می پرسند؛ بگویید «یازده ساله.» و اصلاً احساس نمی کنید «تمام یازده ساله» شده باشید تا اینکه تقریباً دوازده ساله می شوید. آدم این جوری بزرگ می شود.

فقط امروز را آرزو می کردم ای کاش با خودم این یازده سال را که مثل سکّه های درون یک قوطی حلبی جیرینگ جیرینگ صدا می خورد نداشتم. ای کاش امروز بجای یازده سال، صد و دو سال داشتم. اگر صد و دو ساله بودم وقتی که  خانم «پرایس» داشت  آن ژاکت قرمز را روی نیمکت ام می گذاشت، می دانستم  چه طور جوابش را بدهم؛  به جای اینکه خودم را ببازم و لالمونی بگیرم، باید می دانستم با چه زبانی به او بگویم که مال من نیست.

خانم پرایس می گوید: «این مال کیه؟» ژاکت قرمز را بالا گرفته تا همه ی کلاس ببینند. «این مال کیه؟ یک ماه است که اُفتاده توی اتاق رختکن."

به هر که می رسد می گوید: "مال من که نیست؛ مال من هم نیست." خانم پرایس هم مدام می گوید: "بالاخره باید مال یکی باشه." امّا همه را فراموشی گرفته است. ژاکت زشتی است با دکمه های پلاستیکی قرمز؛  یقه دار؛ و آستین هایش آنقدر دراز است که آدم می تواند برای طناب بازی ازش استفاده کند. انگار مال عهد دقیانوس است. حتی اگر مال من بود حاشا می کردم.

 این «سیلویا سالدیوار» کودن هم، شاید فقط برای اینکه من استخوانی هستم، یا شاید برای اینکه از من خوشش نمی آید، می گوید: "فکر می کنم مال «راشل» باشه." ژاکت زشتی مثل این؟ مال من باشه؟ آن هم سراسر ژنده پاره و کهنه! ولی خانم پرایس حرفش را باور می کند و ژاکت را می آورد و درست می گذارد روی نیمکت من؛ می خواهم چیزی بگویم، باز هم حرفی از دهانم بیرون نمی آید.

بالاخره با صدای ضعیفی که یادآور چهار سالگی ام است می گویم: "حقیقت نداره، من برش نمی دارم، شما نباید ... مال من نیست."

خانم پرایس می گوید: "معلومه که مالِ خودته. یادم آمد که یک بار تو تن تو دیده بودمش." چون اینجا او بزرگتراست و معلم، پس حق با اوست، نه با من.

مال من نیست، مال من نیست، مال من نیست، امّا خانم پرایس زود می رود به صفحه ی سی و دو کتاب، سرِ مسئله ی چهارم ریاضی. نمی دانم چرا، ولی ناگهان احساس می کنم که حالم خوب نیست، انگار آن بخشی از وجودم که سه ساله است می خواهد از چشم هایم بیرون بزند، فقط می توانم چشم هایم را محکم  ببندم و لب هایم را به دندان بگزم و سعی کنم یادم باشد که امروز یازده ساله ام، یازده ساله. مادر برایم امشب کیک درست می کند، و وقتی پدر به خانه می آید همه «تولّد؛ تولّد؛ تولّدت مبارک» را می خوانند. امّا، حالم کمی که سر جا می آید و چشمانم را باز می کنم، باز می بینم که آن ژاکت قرمز، مثل کوه قرمز بزرگی هنوز همانجاست. با خط کش، ژاکت قرمز را به گوشه ی نیمکت ام پس می زنم و تا آنجا که می توانم مداد و کتاب و پاکن ام را از آن دور نگه می دارم. حتی صندلی ام را کمی به راست می کشم. مال من نیست؛ مال من نیست؛ مال من نیست.  در این فکرم که تا وقت ناهار چقدر مانده است. چقدر مانده تا بتوانم این ژاکت قرمز را بردارم و از روی نرده ی حیات مدرسه دور بیاندازم، یا آویزان روی پارکومتر رهایش کنم، یا مثل توپ کوچکی گلوله اش کنم و به کوچه پرت کنم. امّا تا کار ریاضی تمام می شود، خانم پرایس با صدای بلند و جلو همه می گوید: "راشل! بس کن دیگه!" چون می بیند که ژاکت قرمز را تا ته ته گوشه ی نیمکت ام سُرداده ام و از لبه ی نیمکت مثل آبشاری آویزان است، و من هم به روی خودم نمی آورم.

خانم پرایس می گوید: "راشل!" و طوری می گوید انگار  بد جوری  کفری شده است، " همین حالا آن ژاکت را می پوشی و دیگه بازی در نمیاری."

"امّا این مال من_"

"گفتم همین حالا!"

این همان لحظه ای است که دلم می خواهد یازده ساله نبودم؛ چون وقتی که دستم را از یکی از آستین های ژاکتی که بوی پنیر روستایی را می دهد رد می کنم و بعد دست دیگر را از آستین دیگر، همه ی سالهای درون من، ده سالگی، نه سالگی، هشت سالگی، هفت سالگی، شش سالگی، پنج سالگی، چهار سالگی، سه سالگی، دو سالگی و یک سالگی- همه در پشت چشم هایم جمع شده اند وبه آنها فشار می آورند. بعد همانجا با دست های کشیده و از هم باز شده می ایستم، انگار که این ژاکت به تنم گریه  می کند، و واقعاً هم همینطور است. خارش آور و پر از میکرب هایی  است که مال من نیست. این همان لحظه ای است که آن خویشتن داریی را که از صبح داشتم، از وقتی که خانم پرایس آن ژاکت را روی نیمکت ام گذاشت، بالاخره از دست می دهم و ناگهان جلو همه گریه می کنم. ای کاش نامرئی بودم، ولی نیستم. یازده ساله ام و امروز روز تولّدم است؛ و دارم گریه می کنم، مثل یک بچّه ی سه ساله، جلو چشم همه. سرم را روی نیمکت می گذارم، و صورتم را در زیر آستین های این ژاکت دلقکی و  مضحک دفن می کنم. صورتم گُر گرفته است و دهانم کف کرده، و زوزه های حیوانی خفیفی از من در می آید که دست خودم نیست ، آن قدر گریه می کنم که دیگر اشکی در چشمانم باقی نمی ماند، و فقط  بغض کرده ام و بدنم تکان تکان می خورد، مثل وقتی که آدم سکسکه اش می گیرد؛ و تمام سرم درد می کند، مثل وقتی که آدم شیر را تند تند سر می کشد.

امّا بدتر از همه ی اینها درست وقتی اتفاق می افتد که دیگر باید زنگ ناهار را بزنند. «فیلیس لوپز» کودن که حتی از سیلویا سالدیوار هم خنگ تر است می گوید که یادش آمده است که این ژاکت مال اوست. من درجا آن را از تنم در می آورم و به او می دهم؛ و خانم پرایس طوری وانمود می کند که انگار همه چیز رو به راه است.

امروز یازده ساله ام. مادرم امشب کیکی برایم درست می کند و وقتی پدر از کار به خانه می آید، آن را می خوریم. در کنار شمعها و هدیه ها، همه با هم «تولّد، تولّد، تولّدت مبارک راشل» را می خوانند، امّا دیگر کار از کار گذشته است.

امروز یازده ساله ام. یازده ساله، ده ساله، نه ساله، هشت ساله، هفت ساله، شش ساله، پنج ساله، چهار ساله، سه ساله، دو ساله  و یک ساله؛ امّا ای کاش صد و دو ساله بودم. ای کاش هر چیزی بودم و یازده ساله نبودم؛ چون دلم می خواهد «امروز» از من دورِ دور می بود. خیلی دور، مثل بادکنکی که نخش در رفته، مثل ° ریزی در آسمان، آن قدر ریز ریز که آدم مجبور باشد برای دیدنش چشمهایش را ببندد.