یک شعر و یک نکته(52)

شعری از امیلی دیکینسون

 

I dwell in Possibility-

By Emily Dickinson

 

I dwell in Possibility-

A fairer House than Prose-

More numerous of windows-

Superior- for Doors-

 

Of Chambers as Cedars-

Impregnable of eye-

And for an everlasting Roof

The Gamblers of the Sky-

 

Of Visitors- the fairest-

For Occupation- This-

The spreading wide my narrow Hands

To gather Paradise-

 

در این شعر، امیلی دیکینسون ابتدا شعر و نثر را با هم مقایسه کرده است. البته از نثر چیز زیادی نمی گوید ولی هر چه که از شعر می گوید لابد باید خلاف آن را برای نثر در نظر گرفت. در خط نخست او معادل «امکان» را برای شعر برگزیده است. چون شاعر به عمد برخی از کلمات را با حروف بزرگ آغاز کرده است برگردان شعر از زبان انگلیسی به زبان فارسی که فاقد چنین شیوه ی نمایشی برای کلمات است آن را ترجمه ناپذیرتر کرده است. نکته ای که برای خیلی ها مهم است و برای شاعر مهم نیست این است که تعریف شعر به عنوان شعر برای بیش تر مخاطب ها قابل فهم تر از تعریف آن به عنوان «امکان» است. «امکان» یعنی چه؟ یعنی چه امکانی؟ شاعر سعی کرده است با تشبیه ها و استعاره هایش به خواننده اش کمک کند تا منظورش را دریابد. او شعر را به خانه ای تشبیه کرده است که پنجره های بی شماری دارد و درهایش فوق العاده عالی است. او خوانندگان شعر را کسانی می داند که از این خانه دیدار می کنند. درها به گونه ای اند که افراد زیادی می توانند از آن ها و از هر کدام که خواستند وارد شوند و پنجره ها آن قدر زیادند که هر کسی می تواند از هر کدام و از هر چند تا که خواست با توجه به امکانی که شعر یا به تعبیر امیلی دیکینسون این خانه در اختیارش می گذارد به آنچه که در محدوده اش قرار دارد نگاه کند. حتا می تواند طوری به آن نگاه کند که آن را باغی به وسعت بهشت ببیند.